ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Tête-à-tête με τον Βασίλη Κορκίδη

Από Saint-Paul Amicale.gr

Αποτελεί τον ορισμό της φράσης “άνθρωπος του εμπορίου” καθώς έχει διατελέσει πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά και της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου. Γέννημα-θρέμμα Πειραιώτης και Ολυμπιακός και γιατί να το κρύψει άλλωστε. Αυτήν την περίοδο με όλες τις προεκτάσεις που έχει φέρει η πανδημία είναι και πάλι στο προσκήνιο, πασχίζοντας από το δικό του μετερίζι να κρατήσει όρθιες εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις του Πειραιά.

 

Μαζί μας σ’ ένα ακόμα Tête-à-tête, o Βασίλης Κορκίδης, απόφοιτος του ’77 με τον οποίο πιάνουμε το μίτο της Αριάδνης από τα χρόνια της “γαλλικής” και μεταξύ άλλων μιλήσαμε για το εμπόριο και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει τώρα, τη χρησιμότητα των Συλλόγων και των Επιμελητηρίων, την ενασχόληση με την πολιτική, τον Πειραιά του τότε και τον Πειραιά του τώρα.

– Μαθητής της «Γαλλικής» τη δεκαετία του ’70. Αλήθεια πως το βίωνε τότε αυτό ένας έφηβος.

Ναι σχεδόν μισό αιώνα πίσω. Θυμάμαι πως υπήρχε μια ευγενής άμιλλα με τους συμμαθητές μου για τα βραβεία στους τρεις πρώτους μαθητές της χρονιάς, αν και ήμουν πάντα δεύτερος. Επίσης θυμάμαι την καλή παρέα με τους “κολλητούς” μου από την Α’ Γυμνασίου μέχρι τη Γ ´Λυκείου. Χαρά μου, οι “κρυφοί” αγώνες ποδοσφαίρου στην αυλή και οι καθημερινοί αγώνες βόλεϊ και μπάσκετ στα διαλείμματα, καθώς και η συμμετοχή μου στους πανσχολικούς αγώνες στίβου. Λαχτάρα μου ήταν να συναντήσουμε στο σχόλασμα κορίτσια από το Β’ Γυμνάσιο και να περπατήσουμε μαζί τους στο Πασαλιμάνι.

– Γιατί στο Saint-Paul; Ή αλλιώς ποιες αρχές και αξίες αντιπροσώπευε τότε το Σχολείο.

 

Επιλογή των γονιών μου για καλύτερη εκπαίδευση και περιβάλλον. Πράγματι, καμαρώναμε ως μαθητές που πηγαίναμε στην Ελληνογαλλική Σχολή και με τις ωραίες στολές μας, ξεχωρίζαμε τόσο καθημερινά όσο και στις παρελάσεις. Οι αρχές και αξίες δεν ήταν απόλυτα κατανοητές και ορατές σε εμάς τότε, αλλά επίδρασαν θετικά στη φοιτητική και επαγγελματική μας διαδρομή αργότερα.

– Να συμπεράνουμε λοιπόν ότι αυτοί ήταν οι λόγοι που αργότερα και ο Βαγγέλης (πρόεδρος Συλλόγου Αποφοίτων) αλλά και αρκετά αργότερα τα παιδιά σου ακολούθησαν το ίδιο «δρομολόγιο»;

 

Ναι, παρά το γεγονός πως έχω 11 χρόνια διαφορά ηλικίας με τον Βαγγέλη, η επιλογή για τον αδελφό μου ήταν προδιαγεγραμμένη. Για τα παιδιά μου δεν σου κρύβω πως ήταν και δική τους επιλογή μετά το δημοτικό της Λεοντίου, προτίμησαν να έρθουν στον Πειραιά και να συνεχίσουν το Saint-Paul.

Από αρισ. Βασίλης και Βαγγέλης Κορκίδης

– Ο Βασίλης Κορκίδης είχε αντιληφθεί από τότε ότι θα ασχολούταν με το εμπόριο; Υπήρξαν κάποια μαθήματα που είχες προτίμηση και να συσχετίζονταν με τη μετέπειτα πορεία;

 

Το εμπόριο στην οικογένεια μου είναι τρόπος ζωής. Έχω ζήσει τη πετυχημένη προσπάθεια, αλλά και τις αγωνίες του πατέρα και της μητέρας μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κάθε καλοκαίρι βοηθούσα στο μαγαζί μας στην Αριστείδου και κάθε χρόνο έβλεπα την προκοπή και τη πρόοδο της οικογένειας μου από την εμπορική δραστηριότητα του πατέρα μου. Το “ευ-πορεύομαι” για το εμπόριο σε συνδυασμό με το θαυμασμό μου για τη ναυτιλία ήταν καθοριστικός συνδυασμός για τη μετέπειτα πορεία μου.

 

– Το σχολείο τελειώνει και ξεκινάει ο κύκλος της ανώτατης εκπαίδευσης που σε βρίσκει στην Αγγλία. Πριν πάμε όμως εκεί υπάρχει κάποιος καθηγητής ο οποίος έπαιξε ρόλο σε αυτή σου την απόφαση όπως επίσης υπάρχει κάποια στιγμή που να θυμάσαι πιο έντονα από το Σχολείο;

 

Ναι οι συστατικές επιστολές, που έγραψαν για μένα, ο τότε Διευθυντής της Σχολής  Frère Πολύκαρπος και ο τότε Λυκειάρχης Νίκος Ευθυμίου. Η απόφαση για σπουδές στην Αγγλία είχε παρθεί ένα χρόνο πριν τελειώσω τη τελευταία τάξη. Ήθελα να περάσω στο Πολυτεχνείο μόνο στη σχολή Ναυπηγών ή Μηχανολόγων – Ηλεκτρολόγων. Έκανα αγγλικά στο φροντιστήριο της θείας μου από 5 χρονών και η κορυφή για Ναυτιλιακές σπουδές ήταν τότε η Αγγλία, έτσι οι γονείς μου απλόχερα προσέφεραν την ευκαιρία να πραγματοποιήσω το όνειρο μου.

 

– Αγγλία λοιπόν. Γιατί εκεί;

Νομίζω το απάντησα ήταν όνειρο, πρόκληση και πολλές δυσκολίες, αφού έφυγα 17,5 χρονών για πρώτη φορά από το σπίτι μου. Σπουδές στο Λονδίνο και Σαουθάμπτον με πολλές γνώσεις, διακρίσεις και χωρίς χάσιμο χρόνου. Ήμουν ο πρώτος Έλληνας που πήρα πτυχίο Bsc Ship Scientist από τη συγκεκριμένη σχολή του Πανεπιστημίου.

 

– Τελειώνεις από εκεί τόσο το προπτυχιακό όσο και το μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών. Σκέφτεσαι καθόλου να μείνεις και να εργαστείς εκεί;

Ναι εργάστηκα στα ναυπηγεία του Southampton ως φοιτητής στην επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου για την εταιρεία του Γιάννη Λάτση στο mega yacht “Abdul Aziz”, που δώρισε στον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας. Μου έγινε πρόταση να πάω στο Εδιμβούργο με υποτροφία από τη εταιρεία Λάτση να κάνω ένα μεταπτυχιακό στην εξόρυξη πετρελαίου και να δουλέψω στα γραφεία του ομίλου στο Λονδίνο ή τη Γενεύη.

 

– Και τι είναι αυτό που σε τραβάει πίσω στην Ελλάδα; Και βέβαια τι κατάσταση επικρατεί τότε στην Ελλάδα, κοινωνικο-οικονομικά αλλά πιο συγκεκριμένα σε επίπεδο εμπορίου;

Η απάντηση μου ήταν τότε: «Έχω ένα πατέρα που περιμένει να τον βοηθήσω».

 

Άλλωστε πάντα θεωρούσα πως οι σπουδές μου έπρεπε να είναι ανταποδοτικές στην οικογενειακή μας επιχείρηση και ήταν χρέος μου να γυρίσω εκεί που ανήκω. Ας μη ξεχνάμε πως έπρεπε να εκπληρώσω τη στρατιωτική μου θητεία επί 26 μήνες στο Π.Ν. Το κοινωνικό – οικονομικό τοπίο στην Ελλάδα τότε, φοράει ζιβάγκο (γέλια) και είναι σοσιαλιστικό , προκαλώντας ανησυχία στους ελεύθερους επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα και δημιουργώντας μια νέα μεσαία τάξη με πολύ δημόσιο.

– Επιστρέφεις λοιπόν και μπαίνεις δυναμικά στην οικογενειακή σας επιχείρηση  που ίδρυσε ο πατέρας σας και ήταν από τις πιο γνωστές στον Πειραιά ως προς τον κλάδο της. Ξεφεύγοντας από το αμιγώς επαγγελματικό πεδίο, πόσο  εύκολο είναι για τα παιδιά να διαδεχθούν μια κατάσταση που έχει δημιουργήσει ο γονιός τους. Είτε για να τη διατηρήσουν είτε για να την αναπτύξουν. Το βλέπουμε παντού, είτε στην πολιτική, είτε στον αθλητισμό είτε στις επιχειρήσεις. Οι συγκρίσεις μοιραία είναι δεδομένες από αρκετούς.

Ο πατέρας μου είναι ένας πολύ προοδευτικός για την εποχή του άνθρωπος, αφού με το που απολύθηκα το 1986 μου έδωσε τη δυνατότητα να λειτουργήσω την αποθήκη μας ως ξεχωριστό κατάστημα, να δημιουργήσω μια νέα εταιρεία την ΑΦΟΙ ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΡΚΙΔΗ ΟΕ και να είμαι μέτοχος σε μια ναυτιλιακή εταιρεία με δύο καράβια. Μου έδωσε περισσότερες πρωτοβουλίες και ευθύνες από ότι έδωσα εγώ στον γιό μου και το κυριότερο είναι πως με εμπιστεύτηκε απόλυτα. Ποιος αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, 55 χρονών, θα παραδεχόταν πως η επιστήμη τον ξεπέρασε και θα έδινε με καμάρι τη θέση του στο παιδί του; Η μόνη σύγκριση που επεδίωξα με τον πατέρα μου ήταν σε εντιμότητα, συνέπεια και σεβασμό από τους συνεργάτες μας.

– Και βήμα-βήμα, αργότερα, μεταξύ άλλων προκύπτει η θητεία ως πρόεδρος στον Εμπορικό Σύλλογο Πειραιώς, έπειτα στην Ελληνική Συνομοσπονδία Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας για να φθάσουμε στη σημερινή θητεία σου ως πρόεδρος του Εμπορικού & Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς. Πριν προβούμε στο πως και το γιατί, επειδή τη συνέντευξη ενδέχεται να τη διαβάσουν και άνθρωποι που δεν είναι εξοικειωμένοι με τους Συλλόγους και τα επιμελητήρια, πολύ συνοπτικά, τι είναι η ΕΣΕΕ και το ΕΒΕΠ και ποιος ο ρόλος τους, αντιστοίχως;

 

Δεν τα επεδίωξα ποτέ, προέκυψαν όμως και μάλιστα συνήθιζα να λέω πως η καλύτερη θέση, είναι η διακοσμητική του Αντιπροέδρου, αφού παρακολουθεί, ενημερώνεται, αλλά δεν απασχολείται. Ο Εμπορικός Σύλλογος με έτος ίδρυσης 1900 φέρει μακρά και βαριά ιστορία με δυνατά ονόματα πρώην προέδρους και μεγάλη επιρροή στη τοπική κοινωνία και οικονομία. Η Εθνική Συνομοσπονδία Εμπορίου & Επιχειρηματικότητας είναι το ανώτατο όργανο εκπροσώπησης του Ελληνικού Εμπορίου σε Ελλάδα και Ευρώπη, είναι κοινωνικός εταίρος και συνομιλητής της κυβέρνησης με διεκδικητικό ρόλο. Τώρα το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς ήταν για μένα κάτι ξεχωριστό, κάτι που θαύμαζα από μικρός εξωτερικά, ως ένα επιβλητικό κτίριο και αργότερα για το περιεχόμενο των υπηρεσιών του στην επιχειρηματικότητα με τον χρήσιμο συμβουλευτικό του ρόλο στην εκάστοτε κυβέρνηση. Τα επιμελητήρια εάν δεν τα είχαμε θα έπρεπε να τα εφεύρουμε, αφού προσφέρουν δημόσιες υπηρεσίες στον ιδιωτικό τομέα με χρήματα των επιχειρήσεων και δεν επιβαρύνουν, ούτε με ένα ευρώ, τον κρατικό προϋπολογισμό.

– Σωστά! Και πως προκύπτει λοιπόν αυτή η ενασχόληση; Ποια ήταν η αδήριτη ανάγκη που σε ώθησε να ασχοληθείς πέραν της επιχείρησής σου με τον κλάδο;

 

Δεν υπάρχει επάγγελμα πρόεδρος, άλλωστε αυτές είναι πολύ τιμητικές, αλλά προσωρινές θέσεις που πρέπει μάλιστα πολλές φορές να βάλεις το χέρι στη τσέπη. Για να αναλάβεις μάλιστα μια τέτοια ευθύνη και να έχεις την εκτίμηση των μελών σου θα πρέπει πρώτα να καταξιωθείς επαγγελματικά. Παλιά αυτές τις θέσεις τις έπαιρναν λίγες προσωπικότητες. Αργότερα, πολλοί τις έπαιρναν για να αποκτήσουν προσωπικότητα. Ήθελα να ανήκω στη πρώτη κατηγορία. Το επάγγελμα μου και οι επιχειρήσεις, μου επιτρέπουν να ζω εγώ και η οικογένεια μου αξιοπρεπώς, ενώ η ενασχόληση μου στα κοινά είναι το χόμπι μου. Όμως ότι κάνω, θέλω να το κάνω καλά και όπως σκέφτομαι στην επιχείρηση μου, σκέφτομαι και πράττω στους φορείς που υπηρετώ όλα αυτά τα χρόνια, αμισθί.

 

– Το 2014 έρχεται και η πρόταση για συμμετοχή ως υποψήφιος ευρωβουλευτής. Το είχες ξανασκεφτεί να εμπλακείς με τα κοινά;  Μια λεπτομέρεια μόνο, τότε ήταν η πρώτη φορά που σε τέτοιο επίπεδο υπήρξε αντικατάσταση της λίστας με σταυρό προτίμησης. Θα πρέπει να ήταν πολύ επίπονη διαδικασία.

 

Ναι το είχα ξανασκεφτεί και απαντήσει αρνητικά, γιατί μου είχαν γίνει προτάσεις για υποψήφιος βουλευτής, αλλά έχω δηλώσει πως η πολιτική δεν είναι κάτι που μου αρέσει. Τιμητική πρόταση από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό η υποψηφιότητα για Ευρωβουλευτής με περίπου 80.000 σταυρούς προτίμησης και γνωρίζοντας εξαρχής τις ελάχιστες ελπίδες εκλογής μετά και την ήττα της ΝΔ. Όμως, εξαιρετική πρόκληση να ακουστεί ένας εκπρόσωπος των μικρομεσαίων και του εμπορίου πανελλαδικά. Καθόλου επίπονη, πραγματικά τη χάρηκα, γιατί δεν είχα ποτέ το άγχος της εκλογής, ξεκίνησα ως ένας φίλος από τον Πειραιά και έκανα πολλούς φίλους από όλη την Ελλάδα.

 

– Πολιτεύτηκες, τότε, σε καιρούς πολύ δύσκολους, κοινωνικά και οικονομικά. Εν τέλει, θα ήθελα να μου κάνεις μια συνοπτική αποτίμηση για το τι είναι και πως εκφέρεται η πολιτική στη χώρα μας. Ή για να το θέσουμε αλλιώς, ευχάριστη ή δυσάρεστη εμπειρία; Σε καθόρισε εσένα και τις μετέπειτα επιλογές σου αυτή η στιγμή;

 

Δεν θεωρώ ότι το να είσαι υποψήφιος να φορέσεις τη φανέλα της εθνικής Ελλάδος στην Ευρώπη, πως πολιτεύτηκα, αφού πρώτα και πάνω από εθνικό κόμμα και χρώμα υπηρετείς τα συμφέροντα της χώρας σου σε όποια ευρωπαϊκή ομάδα του ευρωκοινοβουλίου  και αν ανήκεις. Στη χώρα μας το επίπεδο της πολιτικής τα τελευταία χρόνια κατρακύλησε πολύ και έφτασε στην απαξίωση. Δύσκολη η αποκατάσταση, αλλά έχει γίνει μεγάλη πρόοδος από το 2019 στην ελληνική Βουλή.

 

Όπως είπα κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη και η συγκεκριμένη μου ήταν ευχάριστη, αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου, πως δεν θα ξαναφέρω τους φίλους μου σε δύσκολη θέση αφού οι περισσότεροι σταυροί από τις 80.000 ήταν από φίλους εμπόρους άλλων πολιτικών χώρων από τον δικό μου. Όταν ανέλαβα τον ΕΣΠ, την ΕΣΕΕ, το ΕΒΕΠ άφησα τη κομματική μου ταυτότητα σπίτι για να εκπροσωπήσω τους μικρομεσαίους του εμπορίου και μου το ανταπέδωσαν όχι μόνο στις ευρωεκλογές, αλλά σε όλη μου τη πορεία ως συμπαραστάτες.

 

– Και πλέον μέχρι και σήμερα, συνεχίζεις να εκπροσωπείς το χώρο των εμπόρων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ποια είναι τα προβλήματα και ποιες οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο χώρος σήμερα;

 

Εκπροσωπώ πλέον μόνο την πειραϊκή επιχειρηματικότητα του εμπορίου, της βιομηχανίας, της ναυτιλίας και των υπηρεσιών, αλλά και τα 6 Επιμελητήρια της Αθήνας και Πειραιά, ως πρόεδρος του Περιφερειακού Επιμελητηριακού Συμβουλίου Αττικής. Θα μου ήταν πιο εύκολο με τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα να αναφερθώ σε ποια δεν έχουμε. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες σε όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες και το μέλλον του εμπορίου είναι βέβαιο πως αλλάζει και πρέπει να προσαρμοστούμε σύμφωνα με τις εξελίξεις μετά τη πανδημία.

 

– Με βάση και την εμπειρία σου όλες αυτές της δεκαετίας, όλο αυτό (ελέω κορωνοϊού) που βιώνουμε είναι η χειρότερη κρίση;

Ναι είναι μια βίαιη σε ένταση και μικρή σε διάρκεια κρίση που θα μας ταλαιπωρήσει τα επόμενα δύο χρόνια με μεγάλες απώλειες επιχειρήσεων και έκρηξη ανεργίας. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε πως θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε την δεκαετία των τριών μνημονίων, την χρεοκοπία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Πολλές φορές σκέφτομαι, πως εάν η κρίση είχε καθυστερήσει 5 χρόνια και η πανδημία είχε εμφανιστεί 5 χρόνια νωρίτερα, πόσο διαφορετική θα ήταν η οικονομική κατάσταση για την Ελλάδα.

 

– Ζεις, εργάζεσαι και κοινωνικοποιείσαι στον Πειραιά. Η πόλη πως ανταπεξέρχεται σε όλο αυτό και βέβαια τι ενέργειες γίνονται προκειμένου οι επιχειρήσεις της να κρατηθούν όρθιες;

 

Ανταποκρίνεται γενικά καλά, λόγω της ελληνικής ναυτιλίας, που είναι ο Νο1 παγκόσμιος παίκτης, το επενδυτικό ενδιαφέρον είναι έντονο. Σημείο λοιπόν συνάντησης ο Πειραιάς του διεθνούς εμπορίου, των θαλασσίων μεταφορών και της ελληνόκτητης ναυτιλίας δίνουν μια δυναμική επενδύσεων στο λιμάνι και τις γύρω περιοχές. Όσο για το λιανικό εμπόριο παρά το γεγονός πως ο Πειραιάς είναι μιλά μητροπολιτική αγορά, έχει χάσει τη δυναμική της και θα χρειαστεί τρόπο, κόπο και χρόνο να επανακάμψει.

 

– Γυρίσαμε στον Πειραιά και με αυτό θα κλείσουμε. Κάνουμε βέβαια σύντομη αναδρομή, πως θυμάσαι τον Πειραιά των μαθητικών σου χρόνων;

 

Θυμάμαι έντονα και αγάπησα τον Πειραιά επί δημαρχίας Σκυλίτση, με τα νερά που χόρευαν στο Πασαλιμάνι, το Σινεάκ, τις παιδικές χαρές στο Νέο Φάληρο, το καρναβάλι με τις σοκολάτες, τους οδοκαθαριστές με τα άσπρα, το παλιό Καραϊσκάκη, τη προσμονή της Κυριακής να πάμε στο γήπεδο με τους συμμαθητές μου και βεβαίως να κερδίσει ο Ολυμπιακός.

– Και όντας έξι χρόνια μαθητής του Saint-Paul, τι θυμάσαι; Έχεις καταφέρει να κρατήσεις επαφή με συμμαθητές σου;

Ας είναι καλά ο Νίκος Μουντάκης που μας έφερε όλους τους απόφοιτους του 1977 πιο κοντά μέσω της κοινωνικής δικτύωσης, προ κορονοϊού συναντήσεις και γενικά με τη καλή του διάθεση. Όσο για αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι οι ωραίες ξένοιαστες στιγμές, το καλαμπούρι στα διαλείμματα, οι πλάκες στη τάξη που δεν ήταν και λίγες. Θυμάμαι όμως μόνο τα καλά!

– Ένα μήνυμα που θα ήθελες να δώσεις στους συναπόφοιτους/ες που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σου.

Να είναι πάντα γεροί, δυνατοί, υγιείς να χαίρονται την οικογένεια τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Το “να μείνουμε για πάντα παιδιά” δεν νομίζω πως είναι πάντα καλό, αλλά το να διατηρήσουμε τις εφηβικές μας αναμνήσεις είναι εφικτό.

 

Ευχή: «Καλή αντάμωση».

Ο κ.Κορκίδης είναι Πρόεδρος ΕΒΕΠ και Πρόεδρος  Περιφερειακού Επιμελητηριακού Συμβουλίου Αττικής

πηγή: https://saintpaul-amicale.gr/

 

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

To Top